پرواز را به خاطر بسپار

برايم دعا كنيد زندگي برايم سخت شده چهره پليد انسانها برايم اشكار شده ذره ذره وجودم بادرد عجين است بازيگري در صحنه زندگي برايم ننگ شده روح وجسمم سخت فسرده است تف بر اين زندگي كه همه چيز كثيف شده

من هستم وحلقه هاي خاكستري غرق شده در مندابه هاي وجودم سخت است باور كابوس صادق را ولي واقعيت است واقعيت محتوم به هرسو مي نگرم غم است همه جا رنگ شب است روح ام جسم ام سنگ است هوا در اوج تابستان برايم سرد است شنيدن اين پيامها برايم سخت است زندگي دستان قرباني ها را جويده است در عمق نكبتي ام هنوز به دنبال روزنه اميد در ميان حلقه هاي خاكستري مي گردم سرماي بدنم را با سردي دستانم گرم مي كنم ودر گوش خورشيد فرياد مي زنم تابيدنت انرزي بيهوده تلف كردن است من منجمد شده ام

كاش امشب باران ببارد بر اين كوير خشك تخيلم كه سالهاست از نردبان كوتاه اعتقاد اين مردمان پرت شده وخشكيده كاش امشب باران ببارد بر ذهن پاك باغچه خانه مان كه از رويش گياهان گوشتخوار در خودش دق كرده وپوسيده من صداي نبض كم پنجره را مي شنوم كه در انحناي تنهايي اش فرياد زدواراميد من مي شنوم هنوز هم مي شنوم صداي زجه هاي سادگي ام را كه در طناب فريب خفه شد وزايش گل هاي سرخ راكه به علف مبدل شد و صداي فريادهايم را كه در گلو خفه شدوبر سكوت بر لبانم خاتمه شد مي شنوم هنوز مي شنوم كاش امشب باران ببارد برويرانهاي باغ وجودم بر كوچه هاي خاكي معصوميت كه با ديوار تهمت مسدود كردند مي شنوم هنوز مي شنوم صداي انفجار ذهن هاي پاك را ومي بينم ان مردمان را كه چگونه هنگام تبسم مي دريدند وشقيقه اعتماد رابا دروغ چگونه سوراخ كردن اين ابتداي ويراني من است كاش امشب باران ببارد .........

 اسيرم پشت ديوار در استانه فصلي سرد            من عصيان وتغيانم ولي كو ناي فريادم                                                                                                                                                                               پروبالي داشتم پروبالم شكستند                      در قفس افكندنم نگاهم بر هرچه بود بستند بستند                                                                                                                                                             خيالم را به ديوار اويز كردن                       نگاهم را ازسياهي لبريز كردن                                                                                                                                                                                                هوا را بر من سمي نموندن                    مرا بر اين قفس زنجير كردن                                                                                                                                                                                                    گرچه اسير پشت ديوار در استانه فصلي سرد                                                                                                                                                                                                                                  ولي فكرم ازاد است است بر هر چه مي بندند بر اين من عاشق وازاد زبند ياس زرنگ ترس واوج اوج پرواز است                                                                                              من اسيرم ولي ذهنم بشكستست همه قفل هاي زندان را به هر سو مي برد من را ازاد ومستانه                                                                                                                                                            گرچه انها مرا در قفس زنجير كردن         نگاهم را به روي دنيا بستند بستند                                                                    اما نمي دانند ذهن من ازاد است ازادتر از انها                                                                                                                                                 

چشمانش بروي عقربه ساعت ثابت مانده .شب به ارامي يك مرثيه از روي سر ثانيه ها مي گذرد.به نظرش مي رسد چيزي تا صبح نمانده.نفس عميقي مي كشدوسرش را كمي در جايش تكان ميدهد خوابش نمي برد حس غريبي درونش ريشه زده بزرگ مي شود وبزرگتر چيزي شبيه اضطراب از انچه كه خود نمي داندولي امشب حالش از بقيه شبها بهتر است مثل اينكه چيزي را احساس مي كندكه تااين ساعت ازشب بيداري مي كشد"بوي هجرت مي ايد وبه اين كاسه اب اسمان پرواز خواهد كرد. سبكي عجيبي وجودش را فراگرفته نگاهش را به بيرون از پنجره مي كاود اسمان غرق در ستاره است كه درسينه تاريكي اسمان مي درخشند. روشن ميشوندوخاموش.از گوشه اسمان نوري جدا شدوبا سرعت پايين امد وخطي ازروشنايي به جا گذاشت واوچيزي را احساس كرد بايد امشب بروم وپيراهني كه به اندازه وسعت تنهايي ام جادارد بپوشم وبروم.به صداي ريتم قلبش كه مانيتور بالاي سرش پخش مي كند گوش ميدهد كه همچون يك سمفوني يكنواخت كه هربار كندتر نواخته مي شود وباهر تاپ تاپ قلبش تك تك تصاوير گذشته در زندگيش از جلوي چشمانش مي گذرد چه شيرين چه تلخ.نفس كشيدن برايش مشكل شده باز ان حس غريب به سراغش امد مانند انچه در دل او مي گذرد .فرياد وامانده در اندوه سرشار از احساس حس سبكي حس پرواز وحس كوچيدن.نفس به شماره افتاده وسرش گيج مي رود پلكهايش سنگين شده خسته است احساس مي كند سالهاست كه نخوابيده پلكهايش را ارام روي هم مي گذارد درحالي كه نوري را مي بيند كه شديد كه بيشتروبيشتر مي شود .يك نفر اورا صدا زد كفشهايم كو؟ درميان هاله اي از سپيدي بال مي زندو اوج مي گيرد تا روشنايي تا طلوعي دوباره...................................


ادامه مطلب